Archive Page 2

30
Μαρ.
09

Η Καμπούλ της Πάτρας

Διαβάστε ένα ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας για τον καταυλισμό των Αφγανών στην Πάτρα.

Η Καμπούλ της Πάτρας

«Δεν είχα επιλογή, ή θα πέθαινα ή θα έφευγα»

Γιατροί Χωρίς Σύνορα: «Ζητούν μια ευκαιρία ζωής»

Advertisements
19
Μαρ.
09

είμαστε γιατροί, δεν είμαστε σπιούνοι

Άρθρο της Ελευθεροτυπίας για το αμφιλεγόμενο σχέδιο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι να άρει την υποχρέωση τήρησης του ιατρικού απορρήτου.

Μπερλουσκόνι: «ενθαρρύνει» τους γιατρούς να «καρφώνουν» ασθενείς-λαθρομετανάστες

Με σημαία τους τα επιχειρήματα «είμαστε γιατροί, δεν είμαστε σπιούνοι» και «με αυτό το μέτρο οι ξένοι δεν θα έχουν πια ούτε το δικαίωμα να πεθάνουν στην Ιταλία», οι Ιταλοί γιατροί κατέβηκαν στους δρόμους της Ρώμης, αντιδρώντας στο αμφιλεγόμενο σχέδιο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι να άρει την υποχρέωση τήρησης του ιατρικού απορρήτου.
Με τον τρόπο αυτό, οι γιατροί ενθαρρύνονται να ενημερώνουν τις Αρχές, αν υποψιάζονται ότι κάποιοι ασθενείς είναι λαθρομετανάστες.

Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Γιατροί χωρίς σύνορα» και οι περίπου 200 μετέχοντες φορούσαν φανελάκια με τυπωμένα συνθήματα όπως: «Να απαγορευθεί το κάρφωμα – είμαστε γιατροί, δεν είμαστε κατάσκοποι».

«Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, διότι οι λαθρομετανάστες από φόβο δεν θα πηγαίνουν πια στα νοσοκομεία ή σε ένα γιατρό και επομένως θα αποκλειστούν από το σύστημα υγείας», εξήγησε ο ψυχίατρος Τζανκάρλο Σαντόνε.

«Ενα πολύ απλό παράδειγμα είναι η περίπτωση μιας γυναίκας που μόλις γέννησε και δεν έχει τα νόμιμα έγγραφα. Δεν θα είναι σε θέση ούτε να αναγνωρίσει το παιδί της. Η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου και να αποθαρρύνει την έλευση ξένων», πρόσθεσε.

«Με αυτό το μέτρο, οι ξένοι δεν θα έχουν πια ούτε το δικαίωμα να πεθάνουν στην Ιταλία», παρατήρησε ένας άλλο γιατρός, ο Στέφανο Γκουίντι.

Η ιταλική Γερουσία, στο πλαίσιο ενός νομοσχεδίου με θέμα την ασφάλεια, υιοθέτησε στις αρχές Φεβρουαρίου μια πρόταση νόμου της ξενοφοβικής Λέγκας του Βορρά, που προβλέπει ακριβώς την άρση του ιατρικού απορρήτου στις περιπτώσεις αυτές. Το επίμαχο νομοθέτημα συζητείται τώρα και στη Βουλή και αν ψηφιστεί θα γίνει νόμος του κράτους.

Γενικότερα πάντως, μετά την επιστροφή του στην εξουσία τον περασμένο Μάιο, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανέδειξε την πάταξη της παράνομης μετανάστευσης σε προτεραιότητα της κυβέρνησής του, εισάγοντας μια σειρά αμφιλεγόμενων νομοσχεδίων.

link:  http://new.enet.gr/?i=issue.el.home&id=26962

02
Φεβ.
09

Βίντεο για τη φωτιά στην Πάτρα

Δείτε ένα βίντεο για την παρέμβαση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα μετά την φωτιά στον καταυλισμό μεταναστών στην Πάτρα.

02
Φεβ.
09

το ταξίδι του Υ. στην Ελλάδα

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

Το όνομά μου είναι Υ. και είμαι από το Αφγανιστάν. Είμαι 25 χρονών. Είμαι στην Πάτρα ένα χρόνο και κάποιους μήνες. Δε θυμάμαι ακριβώς πότε έφυγα από την πατρίδα μου. Βασικά όταν έφυγα δεν ήμουν στο Αφγανιστάν. Ζούσα στο Πακιστάν. Σπούδαζα πληροφορική στο Πανεπιστήμιο όταν έφυγα για να ‘ρθω στην Ελλάδα. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, δηλαδή ότι ήρθα στην Ευρώπη νομίζοντας ότι θα είναι καλύτερα από το Πακιστάν.

Έφυγα από το Αφγανιστάν εξαιτίας του πολέμου. Δεν υπάρχει ειρήνη και καμία ασφάλεια για να μπορέσεις να ζήσεις εκεί. Όλη μου η οικογένεια έχει φύγει.  Πήγαμε στο Πακιστάν χωρίς όμως κάποια έγγραφα για την παραμονή μας εκεί.  Ήμασταν και εκεί πρόσφυγες. Μέχρι και σήμερα δεν έχουμε επίσημα χαρτιά. Πρώτος έφυγε ο αδελφός μου από το Πακιστάν, πριν πολλά χρόνια και τώρα ζει στη Γερμανία.

Μερικά χρόνια μετά που έφυγε, αποφάσισα και εγώ να φύγω. Πήγα στο Ιράν και από κει στην Τουρκία με τα πόδια. Ήταν χειμώνας, έκανε πολύ κρύο. Το βουνό που θα έπρεπε να διασχίσω ήταν σκεπασμένο με χιόνι. Είδα ένα πτώμα. Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν Αφγανός, Πακιστανός, Ιρανός ή από το Μπαγκλαντές. Στο ταξίδι αυτό οι Αφγανοί δεν είναι μόνοι. Πολλοί πρόσφυγες μένουν μαζί. Γι’ αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος από πού ή ποιος ήταν, αλλά είδα ένα πτώμα και επίσης κουφάρια αλόγων.

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

Περπατούσαμε για δύο νύχτες μέχρι να φθάσουμε στο Ιράν και από κει προμηθεύτηκα ένα Ιρανικό διαβατήριο και έτσι μετά από δυο μέρες έφθασα στην Κωνσταντινούπολη με το λεωφορείο. Από κει έφυγα για τη Σμύρνη, όπου και αγοράσαμε μια βάρκα με κουπιά που χώραγε 4 με 6 ανθρώπους. Χωρέσαμε 8 άνθρωποι μέσα στη βάρκα. Ήμασταν οι γρηγορότεροι που φθάσαμε στην Ελλάδα:  Σμύρνη – Σάμος σε 55 λεπτά. Άλλοι χρειάστηκαν 1 ώρα για τη διαδρομή αυτή.

Ήμουν ευχαριστημένος που έφθασα στην Ελλάδα τόσο γρήγορα. Σε 25 μέρες από τότε που έφυγα από το Πακιστάν ήμουν στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου, κοιμόμουν στα βουνά και τρώγαμε ξηρή τροφή. Είχα επίσης και λίγο χυμό μαζί μου. Όταν το νερό και ο χυμός τέλειωσαν, έπαιρνα χιόνι και βάζοντάς το στο στόμα μου είχα νερό να πιω. Μερικές φορές το χιόνι έλειωνε και γινόταν λάσπη. Δεν μπορούσαμε να το πιούμε έτσι. Σε ένα μέρος είδα μια βρύση με βρώμικο νερό. Εγώ και άλλοι περίπου 50 άνθρωποι ήπιαμε από το νερό αυτό. Δεν είχαμε άλλη επιλογή.

Μετά φθάσαμε στη Σάμο. Εκεί δεν με κράτησαν στο κέντρο κράτησης των προσφύγων. Ήρθα από μόνος μου στην Αθήνα. Πήρα το πλοίο. Δεν ξέρω αν φταίει το πρόσωπό μου ή κάτι άλλο, γιατί ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι είμαι Αφγανός.  Μερικοί από αυτούς, ακόμα και οι ίδιοι οι Αφγανοί από τους καταυλισμούς,  δεν καταλαβαίνουν ότι είμαι Αφγανός. Μπορεί το πρόσωπό μου να με βοηθάει γιατί όταν με το εισιτήριο μου πήγα να επιβιβαστώ στο πλοίο, ο ελεγκτής μου μίλησε στα Ελληνικά. Δεν είπα τίποτα, μόνο μπήκα μέσα. Πριν από αυτό, ρώτησα τους φίλους μου ποιος πρέπει να πάει πρώτος και μου είπαν ότι εγώ θα έπρεπε να πάω πρώτος γιατί μάλλον θα με άφηναν να περάσω. «Μιλάς και Αγγλικά, έτσι θα δούμε πως θα πάει και αν είναι μετά θα έρθουμε και εμείς». Ανέβηκα στο κατάστρωμα και κοίταξα κάτω. Όταν οι φίλοι μου προσπάθησαν να επιβιβαστούν, τους σταμάτησαν. Έτσι μόνος μου έφθασα στην Αθήνα και μετά στην Πάτρα.

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

Προσπάθησα πολλές φορές να πάω στην Ιταλία. Πριν τέσσερις μήνες τελικά τα κατάφερα. Θέλω να πάω στη Γερμανία, να βρω τον αδελφό μου. Είμαι σε τηλεφωνική επαφή μαζί του. Μου λέει ότι όταν θα πάω στη Γερμανία, θα δει τι μπορεί να κάνει. Έχει αποκτήσει τη Γερμανική υπηκοότητα. Δεν είναι πρόσφυγας πια. Είναι πολίτης. Μου λέει ότι τώρα είναι δύσκολα για τους πρόσφυγες στη Γερμανία. Ο αδελφός μου πήγε εκεί το 1998. Πριν είχε Λευκή κάρτα και τώρα έχει Γερμανικό διαβατήριο. Λέει: «Εάν δεν μπορέσω να κάνω κάτι για σένα, τότε πρέπει να φύγεις για τη Σουηδία». Αυτό και θα κάνω. Πρώτα θα πάω στη Γερμανία και αν τίποτα δεν προκύψει, τότε θα πάω στη Σκανδιναβία. Πολλοί φίλοι μου είναι εκεί.

Έτσι όταν έφθασα στην Ιταλία, δεν είχα δακτυλικά αποτυπώματα εδώ στην Ελλάδα, γιατί δεν με σταμάτησε κανείς στη Σάμο και δεν με συνέλαβαν στην Αθήνα. Αλλά με συνέλαβαν στην Ιταλία. Επειδή μιλάω Αγγλικά, με ρώτησαν πως βρέθηκα εκεί. Τους είπα: «Δεν θα σας πω λέξη επειδή είναι ένα από τα δικαιώματα μου ως πρόσφυγας. Πρώτα χρειάζομαι έναν δικηγόρο. Εάν δεν μου στείλετε δικηγόρο δεν πρόκειται να σας πω τίποτα.». Τα ξέρω όλα αυτά, γιατί μου τα είχε πει ο αδελφός μου. Άλλα οι αστυνόμοι στην Ιταλία δεν μου έστειλαν δικηγόρο. Δεν καταλάβαιναν ούτε τα Αγγλικά μου. Μιλούσαν πολύ λίγα Αγγλικά. Με ρώτησαν γιατί χρειαζόμουν δικηγόρο και τους απάντησα ότι επειδή είμαι πρόσφυγας αυτό είναι δικαίωμα μου. Δεν έχω δακτυλικά αποτυπώματα στην Ελλάδα, άρα αναφορικά με το νόμο του Δουβλίνου, η Ιταλία είναι η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα δώσω τα αποτυπώματά μου. Μου είπαν:«Είναι η πρώτη χώρα που θα δώσεις τα αποτυπώματά σου, άλλα η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην οποία έφτασες». Τους είπα ότι δεν είχαν αποδείξεις γι’ αυτό και μου απάντησαν: «Μα το ξέρουμε». Μετά ζήτησαν έναν μεταφραστή. Νόμιζα ότι θα ήταν κάποιος Αφγανός μεταφραστής, αλλά ήταν Ιταλός ο οποίος μιλούσε Αγγλικά μαζί μου, αλλά τα Αγγλικά του ήταν πολύ φτωχά. Πρώτα απ’ όλα δεν μπορούσε να με καταλάβει και έτσι δεν ξέρω τι μετέφραζε. Τα Αγγλικά που μιλούσαν οι Αστυνομικοί ήταν σαφώς καλύτερα απ’ αυτά του μεταφραστή.

Τελικά μου είπαν ότι δεν θα με απελαύνανε και ότι θα μ’ έστελναν σε έναν καταυλισμό στο Μπρίντεζι.  Έτσι με πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα, στο γραφείο Μεταναστών, μου πήραν τα δακτυλικά μου αποτυπώματα και με πήγαν σε ένα εστιατόριο.  Ήπια μόνο νερό γιατί δεν πεινούσα. Όταν τους ρώτησα που θα πάμε μετά, μου απάντησαν «Στο γραφείο να πάρουμε ένα χαρτί για σένα και μετά θα πάμε στο λιμάνι». Μου είπαν ψέματα. Όταν πήγαμε στο λιμάνι κατάλαβα ότι θα με απελαύνανε. Τους ρώτησα «γιατί μου είπατε ψέματα; Έπρεπε να μου πείτε από πριν ότι θα με απελαύνετε». Είπαν «Λυπόμαστε πάρα πολύ αλλά ο πταισματοδίκης δεν συμφώνησε μαζί σου». Τους είπα «ποιος πταισματοδίκης, δεν με πήγατε καν σε δικαστική αίθουσα και μιλάτε για πταισματοδίκες;». Είπαν μόνο «Λυπόμαστε»… Και με έσπρωξαν να επιβιβαστώ στο πλοίο.

Μετά έφτασα εδώ στην Πάτρα. Για 3 με 4 μέρες ήμουν μέσα σε ένα κοντέινερ δίπλα στο λιμάνι, το οποίο ήταν σαν κόλαση. Πριν, υπήρχαν μερικές τρύπες στα πλαϊνά του κοντέινερ όπου μερικοί φίλοι μπορούσαν να σου φέρουν νερό και φαγητό. Αλλά το χρονικό διάστημα που με κρατούσαν μέσα στο κοντέινερ, είχαν κλείσει όλες τις τρύπες και αυτό το έκανε ακόμα χειρότερα. Μετά με πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα. Εκεί μου πήραν τα δακτυλικά μου αποτυπώματα και με ελευθέρωσαν.

27
Ιαν.
09

Για τη φωτιά στην Πάτρα…

η φωτιά

η φωτιά

Η φωτιά ξέσπασε περίπου στις 6 με 7 το απόγευμα της Τετάρτης. Μας πήρε τηλέφωνο ο Χ. και μας ενημέρωσε. Αμέσως πήραμε την πυροσβεστική και πήγαμε στον καταυλισμό. Η φωτιά είχε ξεκινήσει στο πάνω αριστερό μέρος του καταυλισμού εκεί που ήταν και το ιατρείο μας. Στην περιοχή έφτασαν 2 πυροσβεστικά και μέχρι τις 10 κατάφεραν να την ελέγξουν. Κάηκαν όμως πάνω από 60 κτίσματα, περίπου 400 μετανάστες έμειναν χωρίς στέγη. Ολοσχερώς κάηκε και το ιατρείο μας.

φτάνοντας στον καταυλισμό

φτάνοντας στον καταυλισμό

Η πρώτη μας σκέψη ήταν: τι θα γίνουν αυτοί που κάηκαν τα σπίτια τους; Πού θα κοιμηθούν; Πριν από λίγους μήνες είχαμε κάνει μία διανομή υπνόσακων στους μετανάστες που δεν έμεναν στον καταυλισμό, αλλά προσπαθούσαν να βρουν κατάλυμα στη γύρω περιοχή. Σκεφτήκαμε πως έπρεπε άμεσα να οργανώσουμε τη διανομή τους σε όσους είχαν μείνει τώρα χωρίς στέγη λόγω της πυρκαγιάς.

η διανομή υπνόσακων

η διανομή υπνόσακων

Ήμασταν όμως λίγοι, μόνο 4 άτομα, και για να προλάβουμε να μοιράσουμε τους υπνόσακους γρήγορα, ζητήσαμε τη βοήθεια τοπικών οργανώσεων και του Ερυθρού Σταυρού, που μας διέθεσε και ένα μεγάλο ασθενοφόρο για να μεταφέρουμε τους υπνόσακους. Ο συντονισμός ήταν άμεσος και έτσι αργά το βράδυ η διανομή είχε ολοκληρωθεί – οι μετανάστες που έλαβαν υπνοσάκους ήταν αυτοί των οποίων τα σπίτια έιχαν καεί…στη διανομή βοηθούσαν όλοι με χαρακτηριστική οργάνωση, «σαν ένα μικρό χωριό»

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και μέσα σε πολύ λίγη ώρα είχαμε μοιράσει περίπου 450 υπνόσακους.

την επόμενη μ�ρα

την επόμενη μέρα

Την επόμενη μέρα πήγαμε από το πρωί εκεί. Ο καμμένος χώρος είχε περιφραχτεί από την αστυνομία και την πυροσβεστική. Στο κέντρο του καταυλισμού στήσαμε το ιατρείο μας. Σε μια ευρύχωρη σκηνή που χρησιμοποιούμε σε όλες τις αποστολές μας ο γιατρός και ο ψυχολόγος μας συνεχίζουν να προσφέρουν ο,τι και πριν. Οι ασθενείς είναι λιγότεροι, πολλοί από τους μετανάστες έφυγαν προσωρινά απο το καταυλισμό ή δεν έχουν ως προτεραιότητα μια επίσκεψη στο ιατρείο μας.

το καμ�νο ιατρείο

το καμένο ιατρείο

Η αναστάτωση είναι λογικό να αλλάξει τους ρυθμούς ζωής μέσα στο καταυλισμό – δυστυχώς ο λόγοι που πρέπει να βρισκόμαστε εκεί παραμένουν. Για πολλούς η καταστροφή αυτή είναι μια «αφορμή» ή «ευκαιρία» να λυθεί το ζήτημα χωρίς βεβαια να είμαστε σίγουροι τι εννοεί ο καθένας με τον όρο «λύση».
Θεωρούμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε εκεί και να προσφέρουμε αλλά και να πιέζουμε για την αποτελεσματική δράση όλων. Μέχρι τώρα δεν έχουμε δεί πολλούς να επισκέπτονται τον καταυλισμό. Όχι πολλούς να προτείνουν κάτι συγκεκριμένο ενώ αποφάσεις που λαμβάνονται συχνά δεν υλοποιούνται. Για μας η πυρκαγιά είναι μια ακόμη καταστροφή που πρέπει να μας θυμίσει όχι μόνο το παρόν του καταυλισμού αλλά ειδικά το παρελθόν των ανθρώπων αυτών και πολύ περισσότερο το μέλλον τους. Είναι και δική μας υπόθεση και εμείς κυρίως έχουμε την επιλογή …όχι εκείνοι!

η σκηνή που στήσαμε για να συνεχίσουμε τις δραστηριότητ�ς μας

η σκηνή που στήσαμε για να συνεχίσουμε τις δραστηριότητές μας

22
Ιαν.
09

Φωτιά στον καταυλισμό των μεταναστών στην Πάτρα

Χθες το βράδυ λίγο μετά τις 7, ξέσπασε φωτιά μέσα στον καταυλισμό μεταναστών στην Πάτρα. Μέχρι τις 9.30 που τελικά η πυρκαγιά τέθηκε υπό έλεγχο από την πυροσβεστική υπηρεσία, είχε γίνει στάχτη σχεδόν το ένα τρίτο του πρόχειρου καταυλισμού, πάνω από 60 κτίσματα.

Στάχτη έγινε και το μικρό ιατρείο που λειτουργούμε μέσα στον καταυλισμό για να παρέχουμε ιατρική περίθαλψη και ψυχοκοινωνική υποστήριξη στους μετανάστες που μένουν εκεί.

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η πυρκαγιά η ομάδα μας πήγε στον καταυλισμό για να βοηθήσει και μέσα σε λίγες μόλις ώρες, μοίρασε 450 υπνόσακους στους μετανάστες με τη βοήθεια τοπικών οργανώσεων. Τοποθέτησε επίσης μία ειδική σκηνή για να συνεχίσουμε να παρέχουμε την απαραίτητη για τους μετανάστες ιατρική περίθαλψη και ψυχολογική υποστήριξη. Στην Πάτρα έφτασε ένας ακόμα τεχνικός της οργάνωσης για να ενισχύσει την ομάδα.

Ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα. Όμως ένα μεγάλο μέρος του καταυλισμού έχει καταστραφεί ολοσχερώς, με αποτέλεσμα οι μετανάστες να μην έχουν μέρος να κοιμηθούν και να προφυλαχθούν από τις καιρικές συνθήκες.

Διαβάστε περισσότερα εδώ…

28
Νοέ.
08

Ιστορίες για …μετανάστες χωρίς έγγραφα

7:00π.μ. Καλοκαίρι, στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Καθισμένοι στο τσιμέντο, εκτεθειμένοι στον ήλιο. (Ευτυχώς που ζητήσαμε να παραχωρήσουμε δυο ομπρέλες). Δείχνουν τρομαγμένοι. Κανένας δεν τους εξηγεί γιατί περιμένουν εκεί. Τι θα επακολουθήσει.

Στο λιμάνι της Μυτιλήνης

Ήταν σε  μια βάρκα 26 άτομα, ταξίδεψαν μιάμιση ώρα από τα παράλια της Τουρκίας. Είδαν τον θάνατο με τα μάτια τους, λένε χαρακτηριστικά. Η βάρκα λίγο κόντεψε να βουλιάξει. Τώρα πια στο λιμάνι κι όμως φοβούνται ότι θα τους επαναπατρίσουν. Κανένας δεν υπάρχει να απαντήσει στις ερωτήσεις τους.

Είναι έντονα συγκινησιακά φορτισμένοι. Έχουν υποφέρει πολύ μέχρι να φτάσουν στην Ευρώπη, στον τόπο που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους.

Και εμείς τι μπορούμε να τους προσφέρουμε? Μια πρώτη ιατρική βοήθεια, λίγο νερό και ψυχολογική στήριξη. Μια ζεστή ανθρώπινη παρουσία.

Τα ρούχα τους είναι μουσκεμένα. Τα παιδιά τρέμουν. Ο γιατρός μας ζητάει από ένα αγοράκι να βγάλει το βρεγμένο μπλουζάκι του κι αυτός αντιδρά. Είναι η αγαπημένη του μπλούζα. Την έχει βάλει ειδικά για το ταξίδι και δεν θέλει να την αποχωριστεί.

Αργότερα θα τους συναντήσουμε στο Κέντρο Κράτησης στην Παγανή. Θα παραμείνουν λίγο στο προαύλιο μέχρι να τους τοποθετήσουν στα αντίστοιχα κελιά. Χαμογελάνε σε μένα και στο γιατρό. Είμαστε τα μόνα τους οικεία πρόσωπα σε εκείνη την φυλακή.

Αργότερα θα τους συναντήσουμε στο Κ�ντρο Κράτησης στην Παγανή

Μπαίνοντας στο κελί μπαίνουν και σε μια καινούργια ψυχολογική διαδικασία. Ανήκουν σε μια μάζα 100 ή παραπάνω ανθρώπων που θα πρέπει να μοιραστούν την ίδια τουαλέτα, το μπάνιο, τα ρούχα, τις οδοντόβουρτσες, τα σαπούνια που θα  τους πετάνε από τα κάγκελα. Στα κάγκελα θα πρέπει να συνωστιστούν καλώντας για ό,τι χρειαστούν. Τώρα κλείνονται πιο πολύ στον εαυτό τους. Παγώνουν συναισθηματικά και δύσκολα ανοίγονται. Πολλοί και ιδιαίτερα οι έφηβοι, καυγαδίζουν για ασήμαντους λόγους. Χρειάζεται να κρατάνε αποστάσεις από όλους. Δεν εμπιστεύονται κανένα. Είναι αναγκαίο για την αυτοπροστασία τους.

Ανήκουν σε μια μάζα 100 ή παραπάνω ανθρώπων

Από τα κάγκελα κι εγώ προσπαθώ να τους βοηθήσω. Προσπαθώ να βρω κάποιον να μιλάει αγγλικά και με την δική του βοήθεια να ανακαλύψω ποιος έχει ανάγκη από ψυχολογική στήριξη. Μετά εξαρτιέμαι από την καλή θέληση των αστυνομικών αν θα μου επιτρέψουν να τους δω ιδιαιτέρως.

Από τα κάγκελα κι εγώ προσπαθώ να τους βοηθήσω

Μέσα από τις συνεδρίες μου μαζί τους μαθαίνω για τις ταλαιπωρίες, τα βάσανα τους. Οι ιστορίες τους έχουν πολύ πόνο, φόβο, αβεβαιότητα. Πραγματικά αναρωτιέμαι που το βρήκαν αυτό το κουράγιο και είναι ακόμη ζωντανοί. Αλλά όλα αυτά δεν με βαραίνουν. Αυτό που δεν αντέχω είναι η συμπεριφορά των υπαλλήλων στο Κέντρο, αστυνομικών και νομαρχιακών. Κι ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι δεν συνεργάζονται μαζί μου.

Μια γυναίκα που ήδη έχω δει σε συνεδρία μου φωνάζει από τα κάγκελα. Υπάρχει μια καινούργια στο κελί τους που όλο κλαίει. Ζητώ από τον αστυνομικό να της επιτρέψει να βγει έξω. Κρατά από το χέρι το 5χρονο αγοράκι της. Ο αστυνομικός επιμένει ότι το αγοράκι θα πρέπει να μείνει μέσα. Δεν έχει την δυνατότητα να βγάζει παραπάνω από ένα άτομο κάθε φορά.

Κι ένας πατέρας δεν έχει δει την οικογένεια του, γυναίκα και τρία ανήλικα παιδιά, για δέκα μέρες. Έχουν ανεμοβλογιά και είναι κλειδωμένοι σε ένα λυόμενο (στο δεύτερο όροφο). Περίμενω την μεσημεριανή βάρδια. Δουλεύει ένας συνεργάσιμος αστυνομικός, ο οποίος και δέχεται να συνοδέψει εμένα και τον πατέρα στο λυόμενο. Ο πατέρας φωνάζει στην οικογένεια του να πλησιάσουν το παράθυρο να μιλήσουν λιγάκι, έστω έξω από τα κάγκελα. Είναι όλοι τόσο χαρούμενοι.

Έχουν ανεμοβλογιά και είναι κλειδωμ�νοι σε �να λυόμενο

Οι ιστορίες των μεταναστών χωρίς έγγραφα μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Μοιάζουν οι λόγοι που εγκαταλείπουν τις χώρες τους, τα εμπόδια που συναντούν στα ταξίδια τους, η παραμονή τους στα Κέντρα Υποδοχής/Κράτησης. Και τι γίνεται τελικά με το μέλλον τους?

Και τι γίνεται τελικά με το μ�λλον τους?

Κωνσταντίνα Μπουγονικολού
Ψυχολόγος – Γιατροί Χωρίς Σύνορα




Σεπτεμβρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930