Archive for the 'ιταλία' Category

11
Σεπτ.
09

Το μπλογκ ‘Χωρίς Σύνορα’ μεταφέρθηκε σε νέα διεύθυνση http://xorissynora.msf.gr

Επισκεφθείτε το http://xorissynora.msf.gr για να δείτε το νέο ανανεωμένο blog.

Το blog ‘Χωρίς Σύνορα’ μεταφέρθηκε σε νέα διεύθυνση http://xorissynora.msf.gr

Το μπλογκ ‘Χωρίς Σύνορα’ μεταφέρθηκε σε νέα διεύθυνση http://xorissynora.msf.gr

19
Μαρ.
09

είμαστε γιατροί, δεν είμαστε σπιούνοι

Άρθρο της Ελευθεροτυπίας για το αμφιλεγόμενο σχέδιο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι να άρει την υποχρέωση τήρησης του ιατρικού απορρήτου.

Μπερλουσκόνι: «ενθαρρύνει» τους γιατρούς να «καρφώνουν» ασθενείς-λαθρομετανάστες

Με σημαία τους τα επιχειρήματα «είμαστε γιατροί, δεν είμαστε σπιούνοι» και «με αυτό το μέτρο οι ξένοι δεν θα έχουν πια ούτε το δικαίωμα να πεθάνουν στην Ιταλία», οι Ιταλοί γιατροί κατέβηκαν στους δρόμους της Ρώμης, αντιδρώντας στο αμφιλεγόμενο σχέδιο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι να άρει την υποχρέωση τήρησης του ιατρικού απορρήτου.
Με τον τρόπο αυτό, οι γιατροί ενθαρρύνονται να ενημερώνουν τις Αρχές, αν υποψιάζονται ότι κάποιοι ασθενείς είναι λαθρομετανάστες.

Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Γιατροί χωρίς σύνορα» και οι περίπου 200 μετέχοντες φορούσαν φανελάκια με τυπωμένα συνθήματα όπως: «Να απαγορευθεί το κάρφωμα – είμαστε γιατροί, δεν είμαστε κατάσκοποι».

«Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, διότι οι λαθρομετανάστες από φόβο δεν θα πηγαίνουν πια στα νοσοκομεία ή σε ένα γιατρό και επομένως θα αποκλειστούν από το σύστημα υγείας», εξήγησε ο ψυχίατρος Τζανκάρλο Σαντόνε.

«Ενα πολύ απλό παράδειγμα είναι η περίπτωση μιας γυναίκας που μόλις γέννησε και δεν έχει τα νόμιμα έγγραφα. Δεν θα είναι σε θέση ούτε να αναγνωρίσει το παιδί της. Η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου και να αποθαρρύνει την έλευση ξένων», πρόσθεσε.

«Με αυτό το μέτρο, οι ξένοι δεν θα έχουν πια ούτε το δικαίωμα να πεθάνουν στην Ιταλία», παρατήρησε ένας άλλο γιατρός, ο Στέφανο Γκουίντι.

Η ιταλική Γερουσία, στο πλαίσιο ενός νομοσχεδίου με θέμα την ασφάλεια, υιοθέτησε στις αρχές Φεβρουαρίου μια πρόταση νόμου της ξενοφοβικής Λέγκας του Βορρά, που προβλέπει ακριβώς την άρση του ιατρικού απορρήτου στις περιπτώσεις αυτές. Το επίμαχο νομοθέτημα συζητείται τώρα και στη Βουλή και αν ψηφιστεί θα γίνει νόμος του κράτους.

Γενικότερα πάντως, μετά την επιστροφή του στην εξουσία τον περασμένο Μάιο, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανέδειξε την πάταξη της παράνομης μετανάστευσης σε προτεραιότητα της κυβέρνησής του, εισάγοντας μια σειρά αμφιλεγόμενων νομοσχεδίων.

link:  http://new.enet.gr/?i=issue.el.home&id=26962

02
Φεβ.
09

το ταξίδι του Υ. στην Ελλάδα

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

Το όνομά μου είναι Υ. και είμαι από το Αφγανιστάν. Είμαι 25 χρονών. Είμαι στην Πάτρα ένα χρόνο και κάποιους μήνες. Δε θυμάμαι ακριβώς πότε έφυγα από την πατρίδα μου. Βασικά όταν έφυγα δεν ήμουν στο Αφγανιστάν. Ζούσα στο Πακιστάν. Σπούδαζα πληροφορική στο Πανεπιστήμιο όταν έφυγα για να ‘ρθω στην Ελλάδα. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, δηλαδή ότι ήρθα στην Ευρώπη νομίζοντας ότι θα είναι καλύτερα από το Πακιστάν.

Έφυγα από το Αφγανιστάν εξαιτίας του πολέμου. Δεν υπάρχει ειρήνη και καμία ασφάλεια για να μπορέσεις να ζήσεις εκεί. Όλη μου η οικογένεια έχει φύγει.  Πήγαμε στο Πακιστάν χωρίς όμως κάποια έγγραφα για την παραμονή μας εκεί.  Ήμασταν και εκεί πρόσφυγες. Μέχρι και σήμερα δεν έχουμε επίσημα χαρτιά. Πρώτος έφυγε ο αδελφός μου από το Πακιστάν, πριν πολλά χρόνια και τώρα ζει στη Γερμανία.

Μερικά χρόνια μετά που έφυγε, αποφάσισα και εγώ να φύγω. Πήγα στο Ιράν και από κει στην Τουρκία με τα πόδια. Ήταν χειμώνας, έκανε πολύ κρύο. Το βουνό που θα έπρεπε να διασχίσω ήταν σκεπασμένο με χιόνι. Είδα ένα πτώμα. Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν Αφγανός, Πακιστανός, Ιρανός ή από το Μπαγκλαντές. Στο ταξίδι αυτό οι Αφγανοί δεν είναι μόνοι. Πολλοί πρόσφυγες μένουν μαζί. Γι’ αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος από πού ή ποιος ήταν, αλλά είδα ένα πτώμα και επίσης κουφάρια αλόγων.

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

Περπατούσαμε για δύο νύχτες μέχρι να φθάσουμε στο Ιράν και από κει προμηθεύτηκα ένα Ιρανικό διαβατήριο και έτσι μετά από δυο μέρες έφθασα στην Κωνσταντινούπολη με το λεωφορείο. Από κει έφυγα για τη Σμύρνη, όπου και αγοράσαμε μια βάρκα με κουπιά που χώραγε 4 με 6 ανθρώπους. Χωρέσαμε 8 άνθρωποι μέσα στη βάρκα. Ήμασταν οι γρηγορότεροι που φθάσαμε στην Ελλάδα:  Σμύρνη – Σάμος σε 55 λεπτά. Άλλοι χρειάστηκαν 1 ώρα για τη διαδρομή αυτή.

Ήμουν ευχαριστημένος που έφθασα στην Ελλάδα τόσο γρήγορα. Σε 25 μέρες από τότε που έφυγα από το Πακιστάν ήμουν στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου, κοιμόμουν στα βουνά και τρώγαμε ξηρή τροφή. Είχα επίσης και λίγο χυμό μαζί μου. Όταν το νερό και ο χυμός τέλειωσαν, έπαιρνα χιόνι και βάζοντάς το στο στόμα μου είχα νερό να πιω. Μερικές φορές το χιόνι έλειωνε και γινόταν λάσπη. Δεν μπορούσαμε να το πιούμε έτσι. Σε ένα μέρος είδα μια βρύση με βρώμικο νερό. Εγώ και άλλοι περίπου 50 άνθρωποι ήπιαμε από το νερό αυτό. Δεν είχαμε άλλη επιλογή.

Μετά φθάσαμε στη Σάμο. Εκεί δεν με κράτησαν στο κέντρο κράτησης των προσφύγων. Ήρθα από μόνος μου στην Αθήνα. Πήρα το πλοίο. Δεν ξέρω αν φταίει το πρόσωπό μου ή κάτι άλλο, γιατί ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι είμαι Αφγανός.  Μερικοί από αυτούς, ακόμα και οι ίδιοι οι Αφγανοί από τους καταυλισμούς,  δεν καταλαβαίνουν ότι είμαι Αφγανός. Μπορεί το πρόσωπό μου να με βοηθάει γιατί όταν με το εισιτήριο μου πήγα να επιβιβαστώ στο πλοίο, ο ελεγκτής μου μίλησε στα Ελληνικά. Δεν είπα τίποτα, μόνο μπήκα μέσα. Πριν από αυτό, ρώτησα τους φίλους μου ποιος πρέπει να πάει πρώτος και μου είπαν ότι εγώ θα έπρεπε να πάω πρώτος γιατί μάλλον θα με άφηναν να περάσω. «Μιλάς και Αγγλικά, έτσι θα δούμε πως θα πάει και αν είναι μετά θα έρθουμε και εμείς». Ανέβηκα στο κατάστρωμα και κοίταξα κάτω. Όταν οι φίλοι μου προσπάθησαν να επιβιβαστούν, τους σταμάτησαν. Έτσι μόνος μου έφθασα στην Αθήνα και μετά στην Πάτρα.

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

φωτογραφία του Γ. Μουτάφη

Προσπάθησα πολλές φορές να πάω στην Ιταλία. Πριν τέσσερις μήνες τελικά τα κατάφερα. Θέλω να πάω στη Γερμανία, να βρω τον αδελφό μου. Είμαι σε τηλεφωνική επαφή μαζί του. Μου λέει ότι όταν θα πάω στη Γερμανία, θα δει τι μπορεί να κάνει. Έχει αποκτήσει τη Γερμανική υπηκοότητα. Δεν είναι πρόσφυγας πια. Είναι πολίτης. Μου λέει ότι τώρα είναι δύσκολα για τους πρόσφυγες στη Γερμανία. Ο αδελφός μου πήγε εκεί το 1998. Πριν είχε Λευκή κάρτα και τώρα έχει Γερμανικό διαβατήριο. Λέει: «Εάν δεν μπορέσω να κάνω κάτι για σένα, τότε πρέπει να φύγεις για τη Σουηδία». Αυτό και θα κάνω. Πρώτα θα πάω στη Γερμανία και αν τίποτα δεν προκύψει, τότε θα πάω στη Σκανδιναβία. Πολλοί φίλοι μου είναι εκεί.

Έτσι όταν έφθασα στην Ιταλία, δεν είχα δακτυλικά αποτυπώματα εδώ στην Ελλάδα, γιατί δεν με σταμάτησε κανείς στη Σάμο και δεν με συνέλαβαν στην Αθήνα. Αλλά με συνέλαβαν στην Ιταλία. Επειδή μιλάω Αγγλικά, με ρώτησαν πως βρέθηκα εκεί. Τους είπα: «Δεν θα σας πω λέξη επειδή είναι ένα από τα δικαιώματα μου ως πρόσφυγας. Πρώτα χρειάζομαι έναν δικηγόρο. Εάν δεν μου στείλετε δικηγόρο δεν πρόκειται να σας πω τίποτα.». Τα ξέρω όλα αυτά, γιατί μου τα είχε πει ο αδελφός μου. Άλλα οι αστυνόμοι στην Ιταλία δεν μου έστειλαν δικηγόρο. Δεν καταλάβαιναν ούτε τα Αγγλικά μου. Μιλούσαν πολύ λίγα Αγγλικά. Με ρώτησαν γιατί χρειαζόμουν δικηγόρο και τους απάντησα ότι επειδή είμαι πρόσφυγας αυτό είναι δικαίωμα μου. Δεν έχω δακτυλικά αποτυπώματα στην Ελλάδα, άρα αναφορικά με το νόμο του Δουβλίνου, η Ιταλία είναι η πρώτη Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα δώσω τα αποτυπώματά μου. Μου είπαν:«Είναι η πρώτη χώρα που θα δώσεις τα αποτυπώματά σου, άλλα η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα στην οποία έφτασες». Τους είπα ότι δεν είχαν αποδείξεις γι’ αυτό και μου απάντησαν: «Μα το ξέρουμε». Μετά ζήτησαν έναν μεταφραστή. Νόμιζα ότι θα ήταν κάποιος Αφγανός μεταφραστής, αλλά ήταν Ιταλός ο οποίος μιλούσε Αγγλικά μαζί μου, αλλά τα Αγγλικά του ήταν πολύ φτωχά. Πρώτα απ’ όλα δεν μπορούσε να με καταλάβει και έτσι δεν ξέρω τι μετέφραζε. Τα Αγγλικά που μιλούσαν οι Αστυνομικοί ήταν σαφώς καλύτερα απ’ αυτά του μεταφραστή.

Τελικά μου είπαν ότι δεν θα με απελαύνανε και ότι θα μ’ έστελναν σε έναν καταυλισμό στο Μπρίντεζι.  Έτσι με πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα, στο γραφείο Μεταναστών, μου πήραν τα δακτυλικά μου αποτυπώματα και με πήγαν σε ένα εστιατόριο.  Ήπια μόνο νερό γιατί δεν πεινούσα. Όταν τους ρώτησα που θα πάμε μετά, μου απάντησαν «Στο γραφείο να πάρουμε ένα χαρτί για σένα και μετά θα πάμε στο λιμάνι». Μου είπαν ψέματα. Όταν πήγαμε στο λιμάνι κατάλαβα ότι θα με απελαύνανε. Τους ρώτησα «γιατί μου είπατε ψέματα; Έπρεπε να μου πείτε από πριν ότι θα με απελαύνετε». Είπαν «Λυπόμαστε πάρα πολύ αλλά ο πταισματοδίκης δεν συμφώνησε μαζί σου». Τους είπα «ποιος πταισματοδίκης, δεν με πήγατε καν σε δικαστική αίθουσα και μιλάτε για πταισματοδίκες;». Είπαν μόνο «Λυπόμαστε»… Και με έσπρωξαν να επιβιβαστώ στο πλοίο.

Μετά έφτασα εδώ στην Πάτρα. Για 3 με 4 μέρες ήμουν μέσα σε ένα κοντέινερ δίπλα στο λιμάνι, το οποίο ήταν σαν κόλαση. Πριν, υπήρχαν μερικές τρύπες στα πλαϊνά του κοντέινερ όπου μερικοί φίλοι μπορούσαν να σου φέρουν νερό και φαγητό. Αλλά το χρονικό διάστημα που με κρατούσαν μέσα στο κοντέινερ, είχαν κλείσει όλες τις τρύπες και αυτό το έκανε ακόμα χειρότερα. Μετά με πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα. Εκεί μου πήραν τα δακτυλικά μου αποτυπώματα και με ελευθέρωσαν.

05
Νοέ.
08

Αβέβαιο μέλλον…

�νας μετανάστης που μόλις �φτασε στις ακτ�ς του Κόλπου του Άντεν μετά από ταξίδι ημερών.

Η μετακίνηση χιλιάδων μεταναστών από τη Σομαλία, την Αιθιοπία, την Παλαιστίνη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν προς τις ακτές και τα σύνορα της Ευρώπης γίνεται ολοένα και πιο έντονη τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για οικογένειες με παιδιά, εφήβους και νέους που έφυγαν αφήνοντας πίσω την οικογένειά τους. Όλοι έχουν μια κοινή αφετηρία, το γεγονός ότι εξαναγκάστηκαν να φύγουν από τις εστίες τους εξαιτίας της κρίσιμης κατάστασης στη χώρα τους δεν τους άφησε άλλη επιλογή παρά τη φυγή, με μοναδική “αποσκευή” το όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον.

Το ταξίδι τους προς την Ευρώπη διαρκεί μήνες ή και χρόνια ανάλογα με τη χώρα προέλευσης και προορισμού. Προς το τέλος του ταξιδιού βρίσκονται συνήθως στριμωγμένοι μέσα σε μικρές βάρκες, απογυμνωμένοι από όλα τους τα υπάρχοντα, κουρασμένοι και φοβισμένοι. Φθάνουν στις ακτές της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Ιταλίας, της Μάλτας ή της Ισπανίας εξουθενωμένοι, αφυδατωμένοι και σαστισμένοι, υποφέροντας συχνά από ηλιακά εγκαύματα ή σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Εκεί, τους «υποδέχονται» συνήθως οι αστυνομικές αρχές για να τους συλλάβουν και να τους οδηγήσουν σε κέντρα κράτησης, όπου παραμένουν για αρκετούς μήνες σε άθλιες κατά κανόνα συνθήκες. Και μετά την προσωρινή κράτηση τους ζητούν να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε ένα μόλις μήνα. Και να πάνε πού άραγε;

Η ιστορία αυτή περιγράφει όμως τη μια πλευρά. Γιατί υπάρχουν πολλοί άλλοι μετανάστες- άνδρες, γυναίκες και παιδιά που ξεκίνησαν το ίδιο ταξίδι αλλά δεν έφθασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, ανταποκρινόμενοι στην επείγουσα αυτή ανθρωπιστική κρίση εκπονούν προγράμματα σε διάφορα σημεία της Ευρώπης και στις ακτές της Μεσογείου.

  • Ελλάδα: Πάτρα-Μυτιλήνη-Έβρος
    Στον καταυλισμό προσφύγων στην ΠάτραΗ προσπάθεια στήριξης των μεταναστών χωρίς έγγραφα στην Ελλάδα ξεκίνησε στις αρχές του 2008 με μια διερευνητική αποστολή σε τρία κομβικά σημεία, στο κέντρο κράτησης μεταναστών σε Μυτιλήνη και Έβρο και στον καταυλισμό της Πάτρας. Μετά την αξιολόγηση της κατάστασης άρχισε να εφαρμόζεται ένα πρόγραμμα ιατρικής φροντίδας, ψυχολογικής στήριξης και βελτίωσης των συνθηκών υγιεινής (τουαλέτες, ντους) στις εγκαταστάσεις των μεταναστών σε Πάτρα και Μυτιλήνη. Ταυτόχρονα αρχίσαμε να πραγματοποιούμε καθημερινές επισκέψεις στο κέντρο υποδοχής ανήλικων αλλοδαπών στην Αγιάσσο Μυτιλήνης και να προσφέρουμε ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους καταφθάνουν στο λιμάνι του νησιού.Στον Έβρο οι προσπάθειές μας δε συνεχίστηκαν, καθώς το κέντρο κράτησης στο Πέπλο έκλεισε, πριν ακόμη εξασφαλιστεί η απαιτούμενη άδεια παρέμβασή μας, ενώ στα δύο άλλα κέντρα της περιοχής, Φυλάκιο και Βένα, δεν εφαρμόστηκε κάποιο πρόγραμμα, αφού οι συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών εκεί κρίθηκαν συγκριτικά καλές.Παράλληλα, οι ομάδες μας σε Πάτρα και Μυτιλήνη φρόντισαν να αναδείξουν τα προβλήματα και τη συχνά απάνθρωπη μεταχείριση των ανθρώπων αυτών με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, την κινητοποίηση των αρμόδιων τοπικών αρχών για τη σωστή υποδοχή τους και την άμεση ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους (π.χ. εμβολιασμούς, αναλυτικές εξετάσεις) από τις τοπικές υγειονομικές αρχές.

    Στα τέλη Σεπτεμβρίου αποφασίσαμε να τερματίσουμε την παρέμβασή μας στο κέντρο κράτησης της Παγανής, καθώς τα εμπόδια που αντιμετώπισε η ομάδα μας σε καθημερινή βάση από τις τοπικές αρχές ήταν τόσο μεγάλα που δεν επέτρεπαν την παροχή αποτελεσματικής και ουσιαστικής υποστήριξης.

  • Μαρόκο
    Στις περιοχές Νάντορ και Ούτζντα της Μεσογείου οι ΓΧΣ εφαρμόζουμε προγράμματα ιατρικής περίθαλψης για τους μετανάστες που καταφθάνουν στις ακτές του Μαρόκο και της Ισπανίας, όπου τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας αναγκάζουν τους περισσότερους σε ένα πιο μακρύ, επικίνδυνο και εξαντλητικό ταξίδι, από τις νότιες ακτές της Μαυριτανίας και της Σενεγάλης προς τα Κανάρια Νησιά.
  • Ιταλία
    ΙταλίαΤον τελευταίο χρόνο ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ιατρικής περίθαλψης στο κέντρο υποδοχής μεταναστών στη Λαμπεντούζα, ένα νησί νοτιοδυτικά της Σικελίας. Πρόσφατα, μάλιστα, ο αριθμός των μεταναστών αυξήθηκε με 42 κατά μέσο όρο άτομα ημερησίως να φθάνουν στις ακτές, όπου φροντίζουμε να τους εξετάζουμε καλύπτοντας το κενό της τοπικής υγειονομικής περίθαλψης. Περίπου 12.000 με 15.000 μετανάστες εισρέουν ετησίως στο νησί.
  • Μάλτα
    Στα τέλη Ιουλίου αρχίσαμε να παρέχουμε ιατρική φροντίδα στα σημεία άφιξης, στα κέντρα κράτησης και στους προσωρινούς καταυλισμούς μεταναστών και αιτούντων άσυλο στο νησί προσφέροντας υπηρεσίες ψυχικής και αναπαραγωγικής υγείας.
    Τους τελευταίους εννέα μήνες περισσότεροι από 1.600 μετανάστες έχουν φθάσει στο νησί.
  • Υεμένη
    Υεμ�νη - © MSFΗ βόρεια ακτή της χώρας υποδέχεται μεγάλο αριθμό μεταναστών-κυρίως από Σομαλία και Αιθιοπία- στους οποίους οι ΓΧΣ προσφέρουν και πάλι ιατρική φροντίδα. Ταξιδεύουν για ολόκληρες μέρες στοιβαγμένοι κατά 90 ή 100 μέσα σε μικρές βάρκες χωρητικότητας 30 μόλις ατόμων χωρίς φαγητό και προσωπικά αντικείμενα. Αν κάποιοι πεθάνουν από εξάντληση ή αφυδάτωση ρίχνονται στη θάλασσα, ενώ κάποιοι άλλοι αναγκάζονται να πέσουν στο νερό κατά τη διάρκεια της νύχτας, αφού οι λαθρέμποροι που τους μεταφέρουν διώκονται από τις λιμενικές αρχές.Από τις αρχές του 2007 πάνω από 14.000 άνθρωποι προσπάθησαν να φθάσουν στις ακτές της Υεμένης από τους οποίους 350 πνίγηκαν και 272 αγνοούνται.

«Η Ε.Ε. υψώνει μεγαλύτερα «τείχη», οι συνθήκες μετανάστευσης χειροτερεύουν, οι αριθμοί των μεταναστών αυξάνονται και το ταξίδι τους γίνεται πολύ πιο επικίνδυνο»




Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930