12
Αυγ.
09

Mάλτα: “Είμαστε όλοι καθηλωμένοι. Οι ζωές μας χαραμίζονται εδώ…»

“Είμαστε όλοι καθηλωμένοι. Οι ζωές μας χαραμίζονται εδώ. Αλλά δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στη χώρα μας»
Α., 24 χρονών

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Σομαλία. Το 2003, πήρα μια υποτροφία να σπουδάσω στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Αφρικής στην πόλη Χαρτούμ στο Σουδάν. Ήμουν εκεί μέχρι το 2008, τη χρονιά που αποφοίτησα. Κουβαλώ τις φωτογραφίες της αποφοίτησής μου, όπου και αν πάω. Όταν τέλειωσα το πανεπιστήμιο, έπρεπε να φύγω από το Σουδάν. Όμως, ένιωθα ότι δεν είχα πουθενά να επιστρέψω. Η βία κλιμακωνόταν συνεχώς στη Σομαλία. Πολλοί από τους φίλους μου είχαν σκοτωθεί και η οικογένειά μου ήταν σε μια συνεχή μετακίνηση, αναγκασμένοι να εγκαταλείπουν το ένα μέρος μετά το άλλο. Αποφάσισα ότι έπρεπε να προσπαθήσω να έρθω στην Ευρώπη. Ίσως με το πτυχίο, με τη μόρφωσή μου, θα μπορούσα να βρω μια καλύτερη ζωή εδώ. Τουλάχιστον ήμουν σίγουρος ότι θα έβρισκα ηρεμία.

© Lorenzo Maccotta

Τον Ιανουάριο του 2008 εγκατέλειψα το Σουδάν για να πάω στη Λιβύη. Πιάστηκα στα σύνορα και μ’ έστειλαν στη φυλακή. Έμεινα εκεί για τρεις μήνες. Υπήρχαν 400 άτομα, άνδρες κα γυναίκες μέσα σε έξι δωμάτια. Είχαμε ελάχιστο φαγητό, κάποιες φορές, μάλιστα, δεν τρώγαμε καθόλου για 48 ώρες. Όταν είχαμε μόνο ένα γεύμα τη μέρα, νιώθαμε τυχεροί. Μόνο στο δικό μου δωμάτιο υπήρχαν 100 άνδρες. Μια φορά την εβδομάδα, μας έβγαζαν έξω να δούμε τον ήλιο. Μια μέρα, μια μεγάλη ομάδα, 250 περίπου ανδρών, ήταν έξω. Αρχίσαμε να μαλώνουμε και καταφέραμε να δραπετεύσουμε. Σπάσαμε την κεντρική πύλη και καταφέραμε να ανοίξουμε τις πόρτες και να απελευθερώσουμε και τους υπόλοιπους που ήταν ακόμα μέσα.

Μετά την απόδρασή μας, κρύφτηκα σε ένα χωράφι. Έκανα κάποιες εργασίες για τον ιδιοκτήτη, ο οποίος θα μου έδινε κάποια χρήματα. Δεν έλεγε σε κανένα ότι θα ήμουν εκεί. Η πρώτη μου προσπάθεια να έρθω στην Ευρώπη έγινε το Μάη του 2008. Κατάφερα να ανέβω σε ένα πλοίο, αλλά μετά από 10 ώρες ταξιδιού, η βάρκα χάλασε. Μας βρήκε ένα Λιβυκό πλοίο που μας έστειλε πίσω στη Λιβυκή ακτή.

Μ’ έκλεισαν και πάλι στη φυλακή. Με κλείδωσαν σε ένα δωμάτιο και μου συμπεριφέρονταν πολύ άσχημα. Στις οκτώ η ώρα κλείδωναν τις πόρτες και δεν είχαμε καμιά πρόσβαση σε κάποια τουαλέτα. Αν συνέβαινε κάτι, αν κάποιος ήταν άρρωστος, δεν ερχόταν κανείς να βοηθήσει. Άνοιγαν τις πόρτες για να μπορούμε να πάμε στις τουαλέτες το επόμενο πρωί. Μας χτυπούσαν συνέχεια και αυτός ήταν ο κανόνας. Έμεινα σε αυτή τη φυλακή για ένα μήνα. Υπήρχαν 27 άτομα μέσα στο δωμάτιο μου, 22 άνδρες και τέσσερις γυναίκες. Μία από τις γυναίκες ήταν η φίλη μου. Ήταν η κοπέλα μου από τα παιδικά χρόνια στη Σομαλία και ταξίδεψε στη Λιβύη για να με συναντήσει, ώστε να μπορέσουμε να δραπετεύσουμε μαζί.

Ύστερα από ένα μήνα μέσα στη φυλακή, με πήγαν στο δικαστήριο και έπρεπε να πληρώσω πρόστιμο για να με αφήσουν ελεύθερο. Έπρεπε να ζητήσω από την οικογένειά μου να μαζέψει λίγα χρήματα και να μου τα στείλει, ώστε να μπορέσω να αποφυλακιστώ. Τον Ιούλιο, επιβιβάστηκα σε άλλη βάρκα. Όπως αφήναμε την ακτή, μας έπιασε η αστυνομία και μας έστειλε ξανά στη φυλακή. Αυτή τη φορά, όμως, η διαμονή μας εκεί ήταν σύντομη. Μας άφησαν ελευθέρους μετά από 15 μέρες.

Είχαμε προσπαθήσει και αποτύχει δύο φορές. Αλλά δε θέλαμε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια. Αυτό το ταξίδι ήταν η μοναδική μας ευκαιρία. Έτσι, τον Αύγουστο κάναμε άλλη μια προσπάθεια. Ταξιδεύαμε ήδη τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες,  όταν η βάρκα μας χάλασε. Υπήρχαν περίπου 50 άνθρωποι επάνω στη βάρκα. Σωθήκαμε από ένα Μαλτέζικο πλοίο που μας έφερε στη Μάλτα. Όταν  αποβιβαστήκαμε, δεν ξέραμε που ήμασταν. Δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ να έρθουμε στη Μάλτα. Δεν ήξερα καν που βρίσκεται.

Μεταφερθήκαμε σε ένα κέντρο κράτησης εκεί. Ήταν απαίσια. Αλλά ήμουν τυχερός και έμεινα εκεί μόνο δύο μήνες πριν έρθω σε αυτό τον ανοιχτό καταυλισμό. Τώρα ζω σε μια σκηνή. Έχω μια προστασία. Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να μείνω εδώ νόμιμα, αλλά πρέπει να κάνω αίτηση διαμονής κάθε χρόνο. Έχω, επίσης, άδεια εργασίας, οπότε μπορώ να ψάξω δουλειά.  Αλλά είναι πολύ δύσκολο να βρεις δουλειά στη Μάλτα. Βλέπουμε μια δουλειά να διαφημίζεται και κάνουμε όλο το δρόμο μέχρι τη Βαλέττα, αλλά όταν φτάνουμε εκεί και βλέπουν ένα μαύρο άνδρα, λένε ότι δεν έχουν πλέον δουλειά. Νιώθω ότι γίνεται έντονη διάκριση απέναντί μου.

Τώρα ζω σε αυτή τη σκηνή,  με ήλιο και με βροχή. Το απόγευμα είναι αδύνατο να μείνω μέσα λόγω της αφόρητης ζέστης. Επιπλέον, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα. Μέσα στον καταυλισμό υπάρχουν αυτά τα μαθήματα, αλλά δεν υπάρχει κανένας δάσκαλος. Δε μαθαίνουμε τίποτα. Είμαι εδώ ένα χρόνο και δεν έχω διδαχτεί ούτε μια μαλτέζικη λέξη. Δεν μπορώ να σπουδάσω, δεν μπορώ να αγοράσω βιβλία, ούτε μπορώ να βοηθήσω την οικογένειά μου πίσω στη Σομαλία. Στη Μάλτα δεν έχω κανένα μέλλον, καμιά ζωή, καμιά μόρφωση, καμιά ευκαιρία να προοδεύσω. Είμαστε όλοι καθηλωμένοι. Οι ζωές μας χαραμίζονται εδώ. Αλλά δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στη χώρα μας.

Το καλό είναι ότι εγώ και η κοπέλα μου, κάναμε αυτό το ταξίδι μαζί και τώρα είναι πλέον η σύζυγός μου. Παντρευτήκαμε εδώ στη Μάλτα φέτος το Μάρτιο. Δε θέλω να είμαι ένας αδύναμος άνδρας. Θέλω να παλέψω για το μέλλον μου.

Advertisements

0 Responses to “Mάλτα: “Είμαστε όλοι καθηλωμένοι. Οι ζωές μας χαραμίζονται εδώ…»”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αύγουστος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Αρέσει σε %d bloggers: