Αρχείο για Νοέμβριος 2008

28
Νοέ.
08

Ιστορίες για …μετανάστες χωρίς έγγραφα

7:00π.μ. Καλοκαίρι, στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Καθισμένοι στο τσιμέντο, εκτεθειμένοι στον ήλιο. (Ευτυχώς που ζητήσαμε να παραχωρήσουμε δυο ομπρέλες). Δείχνουν τρομαγμένοι. Κανένας δεν τους εξηγεί γιατί περιμένουν εκεί. Τι θα επακολουθήσει.

Στο λιμάνι της Μυτιλήνης

Ήταν σε  μια βάρκα 26 άτομα, ταξίδεψαν μιάμιση ώρα από τα παράλια της Τουρκίας. Είδαν τον θάνατο με τα μάτια τους, λένε χαρακτηριστικά. Η βάρκα λίγο κόντεψε να βουλιάξει. Τώρα πια στο λιμάνι κι όμως φοβούνται ότι θα τους επαναπατρίσουν. Κανένας δεν υπάρχει να απαντήσει στις ερωτήσεις τους.

Είναι έντονα συγκινησιακά φορτισμένοι. Έχουν υποφέρει πολύ μέχρι να φτάσουν στην Ευρώπη, στον τόπο που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους.

Και εμείς τι μπορούμε να τους προσφέρουμε? Μια πρώτη ιατρική βοήθεια, λίγο νερό και ψυχολογική στήριξη. Μια ζεστή ανθρώπινη παρουσία.

Τα ρούχα τους είναι μουσκεμένα. Τα παιδιά τρέμουν. Ο γιατρός μας ζητάει από ένα αγοράκι να βγάλει το βρεγμένο μπλουζάκι του κι αυτός αντιδρά. Είναι η αγαπημένη του μπλούζα. Την έχει βάλει ειδικά για το ταξίδι και δεν θέλει να την αποχωριστεί.

Αργότερα θα τους συναντήσουμε στο Κέντρο Κράτησης στην Παγανή. Θα παραμείνουν λίγο στο προαύλιο μέχρι να τους τοποθετήσουν στα αντίστοιχα κελιά. Χαμογελάνε σε μένα και στο γιατρό. Είμαστε τα μόνα τους οικεία πρόσωπα σε εκείνη την φυλακή.

Αργότερα θα τους συναντήσουμε στο Κ�ντρο Κράτησης στην Παγανή

Μπαίνοντας στο κελί μπαίνουν και σε μια καινούργια ψυχολογική διαδικασία. Ανήκουν σε μια μάζα 100 ή παραπάνω ανθρώπων που θα πρέπει να μοιραστούν την ίδια τουαλέτα, το μπάνιο, τα ρούχα, τις οδοντόβουρτσες, τα σαπούνια που θα  τους πετάνε από τα κάγκελα. Στα κάγκελα θα πρέπει να συνωστιστούν καλώντας για ό,τι χρειαστούν. Τώρα κλείνονται πιο πολύ στον εαυτό τους. Παγώνουν συναισθηματικά και δύσκολα ανοίγονται. Πολλοί και ιδιαίτερα οι έφηβοι, καυγαδίζουν για ασήμαντους λόγους. Χρειάζεται να κρατάνε αποστάσεις από όλους. Δεν εμπιστεύονται κανένα. Είναι αναγκαίο για την αυτοπροστασία τους.

Ανήκουν σε μια μάζα 100 ή παραπάνω ανθρώπων

Από τα κάγκελα κι εγώ προσπαθώ να τους βοηθήσω. Προσπαθώ να βρω κάποιον να μιλάει αγγλικά και με την δική του βοήθεια να ανακαλύψω ποιος έχει ανάγκη από ψυχολογική στήριξη. Μετά εξαρτιέμαι από την καλή θέληση των αστυνομικών αν θα μου επιτρέψουν να τους δω ιδιαιτέρως.

Από τα κάγκελα κι εγώ προσπαθώ να τους βοηθήσω

Μέσα από τις συνεδρίες μου μαζί τους μαθαίνω για τις ταλαιπωρίες, τα βάσανα τους. Οι ιστορίες τους έχουν πολύ πόνο, φόβο, αβεβαιότητα. Πραγματικά αναρωτιέμαι που το βρήκαν αυτό το κουράγιο και είναι ακόμη ζωντανοί. Αλλά όλα αυτά δεν με βαραίνουν. Αυτό που δεν αντέχω είναι η συμπεριφορά των υπαλλήλων στο Κέντρο, αστυνομικών και νομαρχιακών. Κι ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι δεν συνεργάζονται μαζί μου.

Μια γυναίκα που ήδη έχω δει σε συνεδρία μου φωνάζει από τα κάγκελα. Υπάρχει μια καινούργια στο κελί τους που όλο κλαίει. Ζητώ από τον αστυνομικό να της επιτρέψει να βγει έξω. Κρατά από το χέρι το 5χρονο αγοράκι της. Ο αστυνομικός επιμένει ότι το αγοράκι θα πρέπει να μείνει μέσα. Δεν έχει την δυνατότητα να βγάζει παραπάνω από ένα άτομο κάθε φορά.

Κι ένας πατέρας δεν έχει δει την οικογένεια του, γυναίκα και τρία ανήλικα παιδιά, για δέκα μέρες. Έχουν ανεμοβλογιά και είναι κλειδωμένοι σε ένα λυόμενο (στο δεύτερο όροφο). Περίμενω την μεσημεριανή βάρδια. Δουλεύει ένας συνεργάσιμος αστυνομικός, ο οποίος και δέχεται να συνοδέψει εμένα και τον πατέρα στο λυόμενο. Ο πατέρας φωνάζει στην οικογένεια του να πλησιάσουν το παράθυρο να μιλήσουν λιγάκι, έστω έξω από τα κάγκελα. Είναι όλοι τόσο χαρούμενοι.

Έχουν ανεμοβλογιά και είναι κλειδωμ�νοι σε �να λυόμενο

Οι ιστορίες των μεταναστών χωρίς έγγραφα μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Μοιάζουν οι λόγοι που εγκαταλείπουν τις χώρες τους, τα εμπόδια που συναντούν στα ταξίδια τους, η παραμονή τους στα Κέντρα Υποδοχής/Κράτησης. Και τι γίνεται τελικά με το μέλλον τους?

Και τι γίνεται τελικά με το μ�λλον τους?

Κωνσταντίνα Μπουγονικολού
Ψυχολόγος – Γιατροί Χωρίς Σύνορα

Advertisements
21
Νοέ.
08

Μια ζωγραφιά…

Ζωγραφιά
Στον καταυλισμό μεταναστών στην Πάτρα είναι πολλοί οι μετανάστες χωρίς έγγραφα που απευθύνονται στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για ψυχολογική υποστήριξη. Συνήθως εμφανίζουν συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης και μετα-τραυματικού στρες, που προέρχονται κυρίως από τα όσα έχουν βιώσει στην προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ελλάδα, αλλά και από τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν μέσα στη χώρα, από τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης μέσα στον καταυλισμό μεταναστών και από τις αποτυχημένες προσπάθειές τους να φύγουν προς την Ιταλία.

Κάποιοι από αυτούς προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν τον τρόπο να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη Δύση, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον. Κάθε μέρα περνούν άπειρες ώρες έξω από το λιμάνι προσπαθώντας να πηδήξουν τα κάγκελα και να τρυπώσουν απαρατήρητοι κάτω από κάποια νταλίκα για να μπουν λαθρεπιβάτες στο επόμενο πλοίο για Ιταλία. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να τα καταφέρουν. Βρίσκονται συνεχώς αντιμέτωποι με τους λιμενικούς, τους αστυνομικούς και τους οδηγούς των φορτηγών σε ένα «κλεφτοπόλεμο» χωρίς σταματημό.

Ένας νεαρός Αφγανός, που κατοικεί στον καταυλισμό μεταναστών, ζωγράφισε στην ψυχολόγο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα μία ζωγραφιά που απεικονίζει ακριβώς αυτό το πέρα δώθε, το κυνηγητό που δεν τελειώνει ποτέ…

19
Νοέ.
08

Σαν αυτοί να ήταν αόρατοι …

Συχνά βλ�πεις τα ρούχα τους λερωμ�να από λάδια και γράσοΟ παραλιακός δρόμος της Πάτρας περνάει μπροστά από το περιφραγμένο με κάγκελα και συρματοπλέγματα λιμάνι της. Απ’ έξω του, συνεχής η παρουσία αστυνομίας. Από μέσα το λιμενικό. Η προσοχή τους στραμμένη στον εντοπισμό και τη σύλληψη των «παράνομων» μεταναστών που έρχονται με χίλιους κίνδυνους από την Ασία και συρρέουν στο λιμάνι, ψάχνοντας την ευκαιρία να τρυπώσουν σε κάποιο φορτηγό για να μεταφερθούν στον τόπο προορισμού τους. Έναν τόπο που άκουσαν ότι μπορεί να βρουν μια καλύτερη ζωή.

Καθημερινά υπάρχει μια κινητικότητα αυτών των ανθρώπων γύρω από το λιμάνι. Μόνοι τους ή σε ομάδες 5-10 ατόμων, χωρίς τίποτα στα χέρια ή το πολύ ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη, κρυμμένοι στις γωνίες ή πίσω από αυτοκίνητα, αναζητούν την ευκαιρία να πηδήξουν από τα κάγκελα και να βρεθούν μέσα στο χώρο του λιμανιού. Συχνά βλέπεις τα ρούχα τους λερωμένα από λάδια και γράσο, σημάδι ότι ήταν χωμένοι σε φορτηγά τα οποία προσπάθησαν, προφανώς ανεπιτυχώς, να χρησιμοποιήσουν σαν κρυψώνες για να φύγουν.

Η όψη τους ταλαιπωρημένη. Σκονισμένοι, αδύνατοι, με αγριεμένη και φοβισμένη ματιά. Αν συναντήσουν το βλέμμα σου, σκύβουν, δεν σε κοιτούν, να μη συναντηθούν οι δύο κόσμοι, μη δώσουν χρόνο να τους θυμάσαι, μπορεί να τους βγει σε κακό.

Οι περισσότεροι είναι νέοι, που αναζητούν το μέλλον τους. Μπαίνουν πηδώντας τα κάγκελα, αλλά συχνά βλέπεις κάποιους να τρέχουν κυνηγημένοι από την αστυνομία ή τους οδηγούς των φορτηγών που τους ανακάλυψαν. Πάλι πήδημα για έξω. Να μη συλληφθούν. Όχι άλλο ξύλο και ξόδεμα της ζωής τους σε ανώφελα κρατητήρια.

Στην προσπάθεια να μη συλληφθούν, πολλοί τραυματίζονται από πτώσεις, σχισίματα στο δέρμα τους, κατάγματα. Μερικοί σοβαρά. Τυχεροί αν καταλήξουν με τη βοήθεια των ΓΧΣ ή του Ερυθρού Σταυρού, σε κάποιο νοσοκομείο της περιοχής. Άτυχοι αν συλληφθούν.

[ Βίντεο – Πρόσφυγες προσπαθούν να μπουν στο λιμάνι ]

Αυτό που είδα σήμερα ήταν σκληρό και ανυπόφορο. Μία οικογένεια, ένα ζευγάρι με το λίγων μηνών παιδί τους στην αγκαλιά, να τρέχουν. Οι πιο νέοι πηδούσαν σχετικά εύκολα τα κάγκελα, αλλά αυτοί έτρεχαν μόνοι τους, χωρίς τίποτα άλλο στα χέρια τους παρά μόνο το μικρό παιδί, που κράταγε εκείνη. Στα βλέμματά τους ο φόβος, η αγωνία, η απελπισία. Κοίταγαν πότε γύρω τους περαστικούς, μη και τους πλησιάσει η αστυνομία, πότε μέσα στο λιμάνι, να εντοπίσουν τον τρόπο της απόδρασης, τον τρόπο να μπουν.

Εκείνος ψηλαφούσε τα κάγκελα, λες και κάποιο θα τους έκανε τη χάρη να ανοίξει και να περάσουν. Έτρεχαν μέσα στον ιδρώτα κι ούτε ένα χέρι για βοήθεια ή έστω ένα βλέμμα συμπόνιας. Γύρω τους ο κόσμος πήγαινε κι έρχονταν σαν αυτοί να ήταν αόρατοι, να μην υπήρχαν. Νέοι και νέες επέστρεφαν από το μπάνιο τους στη θάλασσα, γέλια από τις ανέμελες παρέες και δυνατή μουσική. Μία ακατανόητη συνύπαρξη. Οι μεν είχαν εξασφαλίσει μια κανονική ζωή, οι δε δίπλα τους, έκαναν το βήμα τους στο κενό.

Αιτήσεις για άσυλο 25.000, αποδεκτές 8. Όταν είδα αυτή την οικογένεια σε αυτή την κατάσταση, μου ήρθε ένας λυγμός ανακατεμένος με αγανάκτηση, ντροπή και θυμό. Πού χάθηκε η φιλόξενη και πονετική Ελλάδα; Τι κρατάμε από τους παλιούς, τι θα δώσουμε στους καινούργιους; Αυτός ο πατέρας έτυχε απλά να γεννηθεί σε ένα άλλο σημείο του κόσμου, αυτή είναι η δυστυχία του. Εγώ έτυχε να γεννηθώ εδώ, αυτή είναι η δική μου…

Είμαι Τεχνικός των ΓΧΣ στην αποστολή για τους μετανάστες στην Ελλάδα, στον πρόχειρο καταυλισμό στην Πάτρα, προσφέροντάς τους ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια. Ξόδεψα πολλά χρόνια δουλεύοντας σε μια αδηφάγα πολυεθνική, κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους. Τώρα είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι χρησιμοποιώ τις γνώσεις μου για κάτι που έχει πραγματική αξία.

Θανάσης Σπυράτος – Τεχνικός

17
Νοέ.
08

Από τις Βρυξέλλες στην Παγανή

Από τις Βρυξ�λλες στην ΠαγανήΣτις 16 Οκτωβρίου εγκρίθηκε στις Βρυξέλλες το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Τις ίδιες ημέρες ομάδα του TV Χωρίς Σύνορα (www.tvxs.gr) βρέθηκε στη Μυτιλήνη, στο Κέντρο Κράτησης της Παγανής, και είδε από κοντά μια κατάσταση που οι Eυρωπαίοι ηγέτες μάλλον δεν έχουν συναντήσει ποτέ. Μια εικόνα που, με τις νέες διατάξεις, αναμένεται να γίνει πολύ χειρότερη…

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να δείτε αυτό το βίντεο/ρεπορταζ
(διάρκειας 13 λεπτών).
http://www.tvxs.gr/v46

10
Νοέ.
08

Βίντεο του Reuters για τους μετανάστες στην Πάτρα

δείτε το βίντεο
Δείτε ένα βίντεο ρεπορτάζ του Reuters για τους μετανάστες στην Πάτρα, τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό προσφύγων,. τις προσπάθειές τους να περάσουν στην Ιταλία και τη βοήθεια που προσπαθούν να δώσουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα.

http://www.reuters.com/news/video?videoId=93457

Διαβάστε και ένα σχετικό άρθρο:

Greece a «prison» for migrants amid EU policy mess
http://www.reuters.com/article/worldNews/idUSTRE4A604B20081107

06
Νοέ.
08

είπαν…

στην Πάτρα

…Θέλω ένα μέλλον για μένα και εδώ δεν μπορώ να το έχω. Είμαι ασφαλής, αλλά δεν έχω ζωή, δεν μπορώ να μείνω εδώ. – Νεαρός άντρας, 19 ετών από το Αφγανιστάν

… Οι Αφγανοί έχουν προβλήματα από τη στιγμή που βρίσκονται στην κοιλιά της μάνας τους. – Νεαρός άντρας, 21 ετών από το Αφγανιστάν

… Δώστε μου μία ευκαιρία να καταφέρω κάτι στη ζωή μου! – Νεαρός άντρας, 25 ετών από το Αφγανιστάν

… Προτιμώ να πεθάνω από το να με απελάσουν πίσω στην πατρίδα μου. – Νεαρός άντρας, 24 ετών από το Αφγανιστάν

…Το μόνο καλό πράγμα που θα έχω να θυμάμαι από την Ελλάδα είναι οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, οι άνθρωποι που νοιάστηκαν για μας.  – Νεαρός άντρας, 26 ετών από το Αφγανιστάν

05
Νοέ.
08

Ζώντας στον καταυλισμό προσφύγων στην Πάτρα

Στον καταυλισμό προσφύγων στην ΠάτραΟ Χαλίντ είναι 26 χρονών. Ζει στον καταυλισμό των μεταναστών χωρίς έγγραφα στην Πάτρα τους τελευταίους εννέα μήνες, καθώς η εμπόλεμη κατάσταση στη χώρα του, το Αφγανιστάν, τον ώθησε σε φυγή. Πρώην τεχνικός ραδιοφώνου και μεταφραστής, σήμερα ζει μαζί με άλλα 700 περίπου άτομα στον καταυλισμό έχοντας αφήσει πίσω του μια οικογένεια και πολλά ανεκπλήρωτα όνειρα. Δίνει καθημερινά τη μάχη του ενάντια στην εξαθλίωση ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο. Ελπίδα που ξαναζωντάνεψε με τη βοήθεια των ΓΧΣ, όπως λέει ο ίδιος.

Ζεις στον καταυλισμό τους τελευταίους εννέα μήνες. Ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσης εδώ;

Είναι μια φυλακή για εμάς. Δεν μπορούμε να βγούμε έξω για να αγοράσουμε τρόφιμα ή να κάνουμε μια βόλτα, αφού οι αστυνομικοί μας κυνηγούν συνεχώς επειδή δεν έχουμε έγγραφα και θεωρούμαστε παράνομοι. Μέσα είμαστε πολλά άτομα, που ζούμε ομαδικά μέσα σε χάρτινες καλύβες. Η δυσοσμία είναι έντονη, αφού υπάρχουν τέσσερις μόνο τουαλέτες για 700 περίπου άτομα, μία για πάνω από 100 άτομα…

Τι προβλήματα υγείας αντιμετωπίζετε;

Οι περισσότεροι υποφέρουμε από ψώρα και ταλαιπωρούμαστε από πονόλαιμο, βήχα και ιώσεις που εδώ μέσα μεταδίδονται εύκολα και γρήγορα.

Είχατε κάποια βοήθεια όλο αυτό το διάστημα;

Κάποιες οργανώσεις, η εκκλησία και πολίτες μας έφερναν τρόφιμα μια φορά την εβδομάδα. Οι ΓΧΣ βρίσκονται εδώ τους τελευταίους πέντε μήνες και μας βοηθούν καθημερινά να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας. Αυτό είναι σημαντικό, μας κάνει να νιώθουμε πιο ασφαλείς και μας δίνει δύναμη να μη χάσουμε την ελπίδα μας… όλη η ομάδα μας συμπεριφέρεται ευγενικά και ανθρώπινα.

Με ποιο τρόπο βρίσκονται κοντά σας;

Μας εξετάζουν κάθε μέρα, μας δίνουν θεραπεία, φροντίζουν τα τραύματά μας.  Πολύ σημαντική είναι και η ψυχολογική βοήθεια που μας δίνουν μέσα από ομαδικά παιχνίδια και συζητήσεις. Μοιραζόμαστε τα προβλήματα, τους φόβους, τις ανησυχίες μας και προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί.

Προσωπικά σε τι σε βοήθησαν;

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ και αισθανόμουν θλιμμένος εξαιτίας των άσχημων εμπειριών από τη χώρα μου, των πολύ δύσκολων συνθηκών στον καταυλισμό και των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων. Μετά από κάποιες συζητήσεις με τις ψυχολόγους και κυρίως χάρη στην εθελοντική απασχόλησή μου ως μεταφραστή στην ομάδα των ΓΧΣ άρχισα να νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου.

Τι είναι για εσένα οι ΓΧΣ;

Μια οργάνωση που φροντίζει και νοιάζεται για εμάς. Έχουν δώσει ελπίδα και κουράγιο ακόμη και στους πιο απογοητευμένους και χαμένους. Πριν οι περισσότεροι ήμασταν απελπισμένοι και χωρίς ελπίδα για το μέλλον…με τη βοήθειά σας μπορούμε να την κρατούμε και πάλι ζωντανή.

Ποια είναι η μεγαλύτερη επιθυμία σου;

Να βρεθώ σε μια χώρα με τα απαραίτητα έγγραφα, ως νόμιμος πολίτης, όπου θα καταφέρω να συνεχίσω τις σπουδές μου και να ζήσω με αξιοπρέπεια.




Νοέμβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιαν. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930